زنان خود را كه صغيره و يائسه و حامله نباشند ، اگر چه ندا بحسب ظاهر مخصوص به پيغمبر است اما مراد جميع امت است چه جايز است كه آمر در مقام امر بجماعتى يك كس را مخصوص بخطاب بگرداند و على بن ابراهيم گفته كه المخاطبة للنبى صلّى اللَّه عليه و إله و المعنى للناس ليكن اخراج حضرت درين حكم ميتواند كه اشارت باشد بر كراهيت طلاق و عدم مناسبت آن بشأن حضرت رسالت پناه صلّى اللَّه عليه و إله فَطَلِّقُوهُنَّ لِعِدَّتِهِنَّ لام « لعدتهن » بمعنى ظرفيت است و عدتى كه صلاحيت ظرفيت طلاق دارد بحسب شرع طهر از حيض است بدون جماع چنانچه نصوص اهل بيت عليهم السلام دال بر اينست يعنى پس طلاق دهيد ايشان را در وقت صحت عدت ايشان و آن طهريست كه در آن جماع واقع نشده باشد « و فى رواية على بن ابراهيم عن ابى جعفر عليه السّلام العدة الطهر من الحيض . و فى رواية اخرى : اذا اراد الرجل الطلاق طلقها فى قبل عدتها به غير جماع » در كافى گفته كه اينحديث قول حضرت امير المؤمنين عليه السّلام است و معنى حديث اينست كه هر گاه اراده كند شخصى طلاق زوجهء خود را بايد كه طلاق دهد در نزد عدهء آن زوجه يعنى در وقت طهر او از حيض به شرطى كه در آن طهر جماع به او نكرده باشد پس طلاق در حين حيض با در طهرى كه در آن مجامعت كرده باشند صحيح نيست و بايد دانست كه حكم بعدم صحت طلاق در هنگام حيض مشروط به دو امر است يكى آنكه زوجهء مدخول بها باشد ، دوم آنكه زوج حاضر باشد يا در حكم حضور كه استعلام و استخبار حال زوجه تواند كرد پس اگر مدخول بها نباشد يا آنكه زوج غايب باشد بر وجهى كه علم نداشته باشد بانتقال زوجه از طهرى بطهر ديگر درين صورت طلاق صحيح است اگر چه در حالت حيض باشد و اين اجماع اصحاب ماست وَ أَحْصُوا الْعِدَّةَ و بشماريد ايام عدت را تا باتمام رسد و چيزى كم نشود و آن سه طهر است وَ اتَّقُوا اللَّهَ رَبَّكُمْ و پرهيز كنيد از عقوبت خدايى كه پروردگار شماست و اين تهديد است بر مخالفت احكام مذكوره لا تُخْرِجُوهُنَّ مِنْ بُيُوتِهِنَّ كلام مستأنف است در بيان كيفيت سلوك ازواج بمطلقات در ايام عدت ليكن مخصوص است